druiven en aktie

De druiven zijn rijp, vanmiddag had hij het ineens door, heerlijk, druiven. Hij wil niet eens mee een blokje om. Heeft het te druk met snoepen van de struik, de onderkant van de stuik is al bijna leeg, hij probeert het nu wat hoger op. Zal mij benieuwen hoe lang en hoe hoog hij de struik leeg krijgt.

Jan had ook nog een nieuwtje, aktiefoto's van Buck, ik natuurlijk enorm nieuwsgierig, aktiefoto's van Buck zijn en unicum. De teleurstelling was groot..... alweer een bankfoto, hij sliep zo lief volgens Jan.

Dikke buik

De beste Buck, wat een buikpijn heeft hij gehad. Kom ik gistermiddag thuis, een half uurtje later dan gewoonlijk moest de auto halen bij de garage, normaal staat Buck te wachten bij het hekje, heeft hij de autoradio gehoord, deze keer is er geen hond te bekennen. Doe het hekje open, daar komt meneer Buck aan, een smerige natte snuit, vreemd..... ik loop het hoekje om en daar ligt de verklaring..... Heeft hij de zak Pedigree (bestemd voor Diesel) uit de kast gevist 1,5 meter hoog (Jan was vergeten de kastdeur op slot te doen)1,5 kilo heeft hij uit de zak gevreten, hij had een enorme dikke buik. Diesel zat angstvallig in huis, die mocht natuurlijk niet bij de zak in de buurt komen.
Hij heeft wel 4 bakken water opgedronken gistermiddag en avond. Een blokje om was eigenlijk te zwaar, en winden laten, er was niet bij hem in de buurt te zitten de hele avond. Hij heeft wel heerlijk geslapen. Geen gespring op bed vannacht, rustig voor het bed, zo nu en dan water drinkend. En poepen dat hij moest vanochtend, wel 4 keer.
Helaas heeft hij nog steeds enorme honger........

Oppas hond Diesel

Buck en Diesel (choco cocker spaniel) spelen zo mooi samen, een genot om te zien. Diesel is bliksemsnel, Buck wat lomp en kan niet zo snel draaien, heeft zijn gewicht wel mee, en laat zich regelmatig op Diesel vallen. Wat een aktiviteiten ontplooien ze samen, ook slapen ze prima samen. Oppassen op een hond is nog steeds erg leuk, hoewel soms ...... Diesel is gek op ronddraaiende benen op fietsen, zodra hij los is en er is een fietser in de buurt, rent hij er achteraan, happend naar tenen en hakken. Hij loopt dus veel aangelijnd, met koekjes kun je hem vaak nog wel lokken, dat heeft dan weer als nadeel dat Buck ook meteen doorheeft dat er koekjes zijn en wil er natuurlijk ook van meegenieten. Diesel is ook gek op mijn spullen, afgelopen week heeft hij de hak uit mijn schoen gevreten, gister lag er een onderbroek in de tuin met een gat erin, ik vind sokken overal en nergens. Verder is het een enorme knuffelkont, vindt het heerlijk om lekker tegen je aan te liggen, soms zelfs boven op je. Nog een paar dagen genieten van Diesel en Buck, dan maar wachten tot we weer mogen oppassen.

Buck´s vacht en regen

De vacht van Buck kan niet zo goed tegen regen. Hij lijkt na een bui net een oud vrouwtje met verse permanent, allemaal krulletjes. Ik had gehoopt dat het weer wat zou wegtrekken als het opdroogde, maar helaas, de krulletjes blijven. 't is wel een geinig gezicht maar een vacht die wat minder krullig is heeft ook z'n voordelen.
Buck en Mollie leven nog steeds naast elkaar, soms slapen ze samen, voor de rest negeren ze elkaar nog steeds.

Mollie is een vrolijk, speels hondje, we hadden gehoopt dat dit een beetje op Buck zou overslaan, maar helaas. Zaterdag komt Diezel de choco cocker spaniel van mijn zwager, hopelijk kan hij Buck uitdagen tot een spelletje.
Nog een paar dagen genieten van Mollie dan op naar de volgende logee.

logeetje

Vanaf afgelopen donderdag hebben we een logeetje Mollie heet ze, een Tsi Tzu of zo.
Grappig klein dingetje, wel wennen voor ons, ze is al een paar keer door de kamer gevlogen omdat ik of Jan haar niet zag. Ook is ze al in de vijver gevallen, op de loop gegaan voor 2 turkse vrouwen. Gelukkig wist ze de weg naar ons huis te vinden.
Buck wil wel graag spelen met Mollie, maar Mollie ziet dit helemaal niet zitten, zo'n grote jongen. Ze blaft naar Buck als hij wil gaan spelen, Buck vind blaffen niks en gaat dan weg. Ze negeren elkaar maar kunnen ook gezellig samen tegen elkaar aan op de bank liggen. Eten gaat prima, ze lust Bucks Energique heel graag misschien kunnen we in die 2 weken wat meer spek op haar ribbetjes krijgen, aardbeien vindt ze ook lekker. Het bakje Yoghurt uitslikken na de maaltijd was even wennen, maar is nu ook heerlijk.

Het laatste stuk, GENIETEN in Waterton NP

Zondag 17 mei, Vertrokken vanuit squamish richting Vancouver, waar we rond 9 uur de noord zijde binnenrijden. We zijn nog ietsje te vroeg om al bij Oom Minne binnen te lopen. We besluiten om in Richmond bij de ijsbaan langs te rijden om te kijken waar en hoe het eruit ziet. We rijden wat rond maar kunnen hem niet vinden, we besluiten te vragen bij een benzinestation, we blijken er vlak bij te zitten. Ziet er erg indrukwekkend uit, van buiten erg mooi, vlak bij het vliegveld ideaal. Rond half elf rijden we het erf op bij Oom Minne. Nog steeds dezelfde rommel op het erf. Hij is blij ons te zien en na de lunch en even bijkletsen gaan we even een uurtje winkelen in Surrey, allebei nieuwe schoenen en een leuke yogabroek. Om vier uur rijden we naar Ann en Arnie, waar we gezellig bbq en met z'n allen, een hele leuke middag en avond. Om 10 uur weer terug in Delta, waar we oom in huis helpen en daarna maar gaan slapen. Gelukkig is het morgen nog een vrije dag, is het verkeer nog vrij rustig morgenochtend.

Maandag 18 mei, we vertrekken rond half tien vanuit Delta, na een bakje en nog even bijpraten met oom. Hopelijk zien we hem weer in Augustus. Het huis en de plek aan de rivier hebben we waarschijnlijk voor het laatst gezien. We rijden door stedelijk gebied richting het oosten. Het is toch nog behoorlijk druk in de stad. We doen maar weer boodschappen en tanken weer eens, richting Hope. Het weer is koud en winderig. We ruzien nog wat over de route, via Kamloops of via Manning park. Gelukkig gaan we via Manning park. Het weer lijkt wat beter te worden en in het park besluiten we een wandeling te maken rond een meertje, ziet er leuk uit, maar ligt pal aan de weg, dus behoorlijk lawaaiig. We rijden door en door en door en besluiten kamp op te slaan op een rustige camping in de buurt van Penticton. We vinden een leuke camping rustig gelegen aan een meer, het waait alleen ontzettend hard vanaf het meer, dus buitenzitten is er niet meer bij. 's nachts worden we wakker van de wind de camper schud heen en weer. Vandaag niet veel dieren gezien, enkele herten (best wel veel) wat chipmunks een eekhoorn en veel vogels.

Dinsdag 19 mei, al weer vroeg op, het weer lijkt mooi, maar het is nog wel erg fris, de wind maakt het koud. We rijden door de Okanagan. Een erg drukke streek met veel steden, de uitzichten over het meer en de bergen is wel heel erg mooi. Na Vernon slaan we af naar Nakusp, dit is een erg mooie streek, veel bos, en bergen, veel meer begroeid dan het stuk Okanagan (daar is veel fruitteelt maar verder erg droog). Na de ferry bij Needles te hebben genomen steken we halverwege af naar Kaslo, een erg woeste streek, rotsen, water en eindelijk weer eens beren. 2 stuks deze keer een grote vette en een mager scharminkel. Deze weg spreekt ons erg aan hoog door de bergen, er ligt nog sneeuw, riviertje, meren en bos, rotsen erg mooi allemaal. We besluiten door te rijden naar Ainsworth Hot Springs, dit stelt allemaal niet veel voor. Het weer is ondertussen ook steeds slechter geworden. Regen en sneeuw en koud. Vlak na de hot springs vinden we een camping die helemaal verlaten is, direct aan het meer, een waterval in de achtertuin. Heel erg rustig, Helaas blijft het maar regenen. Jan wil toch proberen om de meegebrachte steaks te roosteren op de bbq maar moet schuilen onder een boom met bbq en al. Ik loop ondertussen (in een droge bui) naar het meer voor wat foto's, in de appelboom achter onze camping blijkt een hummingbird (kolibrie). Je snapt waarom ze hier hummngbirds worden genoemd zodra je er eentje hebt horen vliegen. Als je ze ziet lijken het net grote bijen, maar het geluid hoort daar niet bij. Prachtige groen, oranje glimmende vogeltjes, die enorm snel fladderen en dan het brommende geluid maken. Het zal een lange knusse avond worden in de camper (met de kachel aan).

Woensdag 20 mei, we vertrekken redelijk vroeg richting ferry om kwart over acht shepen we in voor wat wij dachten een korte overtocht, blijkt toch nog 3 kwartier varen te zijn. Gelukkig een rustige overtocht, dit is beter voor Jan. Mooie uitzichten op de bergen, het heeft vannacht gesneeuwd boven op de bergen, de toppen zijn wit. Grote grijze wolken drijven voor de bergen langs, prachtig gezicht. Na de ferry rijden we richting Cranbrook, een prachtige rit langs het helderblauwe water van Lake Kokanee. Het water is ook erg helder. Helaas geen dieren langs de weg, op een aantal herten na. Na boodschappen en tanken in Cranbrook rijden we richting Pincher Creek in Alberta, hier zijn we al een aantal keer langsgereden, is een erg mooie weg, we zien in de verte een aantal Elk, een kruising tussen een paard en een hert. Het weer was steeds wel lekker, zonnetje erbij, nog wel erg fris, op Crowsnest pass lijkt het weer om te slaan, in de verte enorm donkere wolken, waaruit het duidelijk regent en sneeuwt. Dat gaat het ook daadwerkelijk doen. En het waait ook nog erg hard. Vanaf Pincher Creek rijden we richting Waterton NP, in de verte doemen de bergen al op, nog in de zon. Over de prairie richting het Nationale Park, een enorm mooi uitzicht, de bergen worden steeds groter, de buien ook. Vlak voor het park zien we een leuke camping, deze besluiten we later maar te boeken. We rijden eerst richting het park, ziet er goed uit, Enorm veel herten lopen hier rond, zelfs een kudde midden in het dorp. Als we even later nog net voor sluitingstijd het infocentrum verlaten komt er net een kudde big horn sheep van de berg af, zijn toch nog redelijk grote beesten met massieve hoorns op de koppen, een paar jong geitjes erbij. Erg schattig allemaal. We koken ons potje wandelen nog even op de erg winderige camping, lezen de krant, om een beetje bij te blijven en gaan dan slapen.

Donderdag 21 mei. Een dagje Waterton NP, een geweldige dag. We rijden eerst richting USA border, 30 kilometer vanaf de camping, door een prachtige omgeving, bergen, water, bos. Er zijn veel foto gelegenheden waar we gebruik van maken. De grensovergang is niet open, we rijden dus weer terug. Net weer onderweg zien we een moose grazen in het struikgewas, foto's schieten natuurlijk. Deze stond nog op ons verlanglijstje. We rijden rustig naar beneden in de hoop nog andere dieren te spotten, maar helaas. We rijden langs de bison weide, een paar bisons met 2 kalfjes, liggen nog te rusten. We rijden over een werkelijk schitterende weg richting red rock canyon. De rotsen hier hebben de prachtigste kleuren, van groen tot donkerrrood. Water dat erg helder is, en erg ruig allemaal, zelfs de weg. Red Rock canyon is erg mooi om te zien, rode rotsen waarlangs het water een doorgang heeft gemaakt. We lopen een rondje, de bloemetjes onderweg zijn erg mooi, op de terugweg zal ik nog een aantal fotograferen. We besluiten nog een uurtje te wandelen naar de falls, erg leuk, we maken onderweg nog een video om de stilte vast te leggen. Bij terugkomst wachten een aantal ground squirls op ons. Grappige beestjes. We besluiten terug naar het dorp te rijden en ons zelf te trakteren op een lekker lunch in een sjieke bar aan het meer. Na de lunch rijden we nog naar Cameron Lake ook een prachtige weg met een woeste stroom langszij. Onderweg komen we nog mountain sheep tegen. Bij het meer ligt nog enorm veel sneeuw, en ijs. Het licht doet pijn aan je ogen. We zien nog een bleu jay, Canadas nationale vogel, hemelsblauw, schitterend. We rijden weer terug een maken nog een uitstapje bij de eerste oilwell van Canada en een klein watervalletje. Terug in het dorp wandelen we nog even rond op zoek naar souvenirs, niets gevonden helaas. We zoeken een plekje op de met herten vergeven camping en lopen daarna nog naar Bertha falls en het dorp om wijn en water te halen. Jan gaat de bbq aansteken en ik loop nog even naar het meer . Het is tijd voor onze Zalm en gepofte aardappel. De herten blijven maar komen. Ook de ground squirls zijn hier bij bosjes. Als de zon verdwenen is achter de bergen is het snel erg koud, maar snel de camper in met een fles wijn.

Lilloet naar Squamish

Vandaag redelijk vroeg op, 7 uur heerlijk stil op de camping. De bereginingsinstallatie heeft vannacht gedraaid, onze stoelen nat, lampje onder de modder. Verder lekker rustig geslapen. Nog even douchen en dan weer op weg. De route van vandaag hebben we al meerdere malen gereden en is nog steeds geweldig. De eerste stop is nog geen 2 kilometer verder, waar we enkele mountain goats, geiten met lang wit haar zien op de rotsen hoog boven ons. Halverwege komen we nog een beer tegen. Op de hoger gelegen gebieden ligt nog veel sneeuw, we willen een stukje lopen naar een meer,maar komen maar 100 meter het pad op, er ligt zoveel sneeuw, dat we na 2 minuten de broek en de schoenen al doornat hebben, we gaan weer terug. Hier zien we nog een erg leuke vogel en chipmunks, grappige eekhoorntjes.
We lopen naar Nairn falls, mooie watervallen 't is behoorlijk warm, De sweater kan wel uit bergje op bergje af, na een uurtje wandelen maar snel lunchen crackers met kaas, en verder richting Vancouver. Onvoorstelbaar om te zien hoe er in Whistler wordt gebouwd voor de Olympische spelen. We besluiten door te rijden naar Squamish om boodschappen te doen en een camping toe zoeken, zal een probleem worden, want het is maandag Vicotria day, een Nationale feestdag voor Canadezen, Het eerste kampeerweekend voor velen. Het is dus druk op de campings, vinden toch nog een plekje op een vrij drukke camping.

Verslagje

Na een goede nachtrust in het hotel staat om 09.00 uur de bus van de verhuurmaatschappij voor de deur van het hotel. Na inspectie en papierwerk zijn we om 10.00 klaar en kunnen vertrekken. Eerst wat boodschappen inslaan en dan onderweg naar onze motorvrienden. 2 tot 3 uur naar het oosten. We rijden om 14.30 het terrein op en worden hartelijk ontvangen door een aantal bekenden. De barrelrace is net bezig. Erg leuk om te zien. Daarna is het tijd voor een voorstelrondje, een drankje en de redneck challenge. Een race over en door de coulies, langs koeienpaadjes, door cactussen en watertjes. Met z'n allen in auto's erheen, ik bij Julie in de rhino samen met Gracie en een aantal andere kinderen, Jan mag op Terri's motor. Wij kijken vanaf de andere kant toe. Er dreigt een onweersbui, het weerlicht en dondert enorm om ons heen. Als het begint te regenen en onweren besluiten we terug te gaan. Natuurlijk in een enorme bui met hagelstenen komen we aan bij de camper. Later knapt het gelukkig weer op. De bbq kan beginnen er is door Terri de heel dag gekookt, beans, beef and beer is allemaal aanwezig op een enorme bbq is 100 kg roastbeef gebakken. Dit wordt voor de helft soldaat gemaakt door ongeveer 50 man. Na het eten is er nog een kampvuur, om 10 uur gaat bij ons het licht uit. De yetlag slaat toe. De volgende ochtend blijkt dat er tot 4 uur is gefeest, wij hebben niets gehoord en goed geslapen in onze camper.

De volgende ochtend na het ontbijt om 8 uur begint de inschrijving voor de poker race. Om half elf gaat deze van start. Het is de bedoeling dat de rijders elke ronde een kaart trekken en zo een bepaald aantal punten haalt Jan en ik besluiten om het kaartrekken onder onze hoede te nemen zodat de andere dames mee kunnen rijden. Het is een erg leuke ochtend. Om 12.30 is pokerrace afgelopen. De rijders gaan lunchen en wij gaan puntentellen. Gelukkig is een van de mannen (Bob) zo vriendelijk om ons een hamburger te brengen. 's middags staat er nog een hill climb op het programma. Weer met z'n allen in allerlei voertuigen op weg naar de coulies, de toeschouwers boven op de hill, de rjjders beneden, om en om proberen boven te komen, er zijn zelfs een paar “echte” hillclimbers bij met verlengde achterassen en scoop banden. Zelfs 1 met een snowmobile achterband. Alles gaat prima en ziet er erg leuk uit totdat er iemand behoorlijk onderuit gaat het ziet er erg uit allemaal, achteraf blijkt het wat mee te vallen, 3 gebroken ribben en een gat in z'n hoofd. Helaas is zijn broer op zaterdag naar het ziekenhuis afgevoerd met een gebroken been. Er rijden nog een aantal mannen en vrouwen de heuvel op, maar de pret is toch een beetje over. 1 voor 1 druipen we af naar de campers waar begonnen wordt met inpakken. We eten nog de resterende partij beef and beans ruimen daarna alles op. Als we klaar zijn blijkt bijna iedereen al te zijn vertrokken. We nemen afscheid van Lee en Terri en de anderen en gaan vroeg op bed, we zijn behoorlijk moe van twee dagen buiten zijn. Allebei zijn we behoorlijk verbrand van de prairie zon. We staan versteld van de enorme rust die er heerst nu bijna iedereen is vertrokken, alleen de vogels hoor je nog fluiten, de bomen ruisen, de stilte doet bijna pijn aan je oren.

Maandag 11 mei, Na het opstaan genieten we nog even van de stilte en beginnen langzamerhand in te pakken. Dann is ook opgestaan, hij was gisteravond om 7 uur in slaap gevallen en niet meer wakker geworden. We rijden gezamenlijk naar Nina en Jerry om koffie te drinken en dag te zeggen. Wat een enorm mooie plek om te mogen wonen. Wij komen zeker terug. Rond half tien rijden we richting Edmonton helemaal over de prairie. Het weer is nog steeds goed, warm zelfs. Rechte wegen, bruin landschap, veel koeien, weinig bomen en vlak, erg vlak. We doen boodschappen in Drumheller en rijden weer verder, we besluiten te slapen in Elk Island Provincial Park, hier lopen bizons, moose en elk rond. De bizons zien we al als we het park nog niet eens binnen zijn. Jeetje wat een grote koppen hebben die beesten. Angstaanjagend! We zijn nog vroeg en besluiten een rondje te lopen Beaver creek loop. Hier zou je veel dieren kunnen zien grazen. Helaas, vandaag zijn ze er niet. Wel een leuke wandeling van ongeveer anderhalf uur, erg warm. We zoeken de campground op, veel musquitos, we zitten in moerasgebied, natuurlijk de vliegenspray vergeten. We zijn van plan om te bbqen, maar door de droogte mag er niet gestookt worden. Gelukkig,want de muggen vreten je bijna op. We bakken de zalm in de pan in de camper met de deur dicht en de airco aan. Na een wandelingetje om het meer, weer zonder grote grazers maar wel veel vogels en een paar muggenbeten gaan we om 10 uur slapen op een door kikkers bezongen kampeerplaats. GEWELDIG.

Dinsdag 12 mei, we vertrekken al vrij vroeg uit Elk Provincial Park. Vroeg op bed, vroeg op. Na het ontbijt vertrekken we rond 07.30 naar het noorden. Het weer lijkt nog goed, maar in de verte richting het westen ziet het er niet goed uit. We moeten nog een heel eind over de prairie, recht aan recht toe. Niet zo moeilijk navigeren. Dit is een gebied met veel Oekrainse mensen, dus veel koepkelkerken. Westwaarts afgeslagen in Westlock een supermarkt binnen om wat broodjes etc. voor de lunch te halen. Hier begint het al te regenen, de wind is ook enorm sterkt. We besluiten maar snel door te rijden. Over het grizzly trail noord west richting Dawson Creek. Het weer wordt steeds slechter. Sneeuw onderweg, het landschap veranderd toch wel, meer bos, meer bomen. Peace river, we zijn het hele eind over een hoogvlakte gereden. Peace river ligt aan de rivier in een groot dal. Met uitgesleten randen van de rivier, erg mooi, de bomen zijn hier al veel verder groen dan boven op de prairie, waarschijnlijk omdat het beschutter is. We besluiten te slapen in Grimshaw, in het Queen Elizabeth Provincial Park, een erg basic park, met allen pit toiletten, en een bankje, er is verder niemand dus weer erg stil vannacht, we worden gewekt door 2 spechten die om en om een gat proberen te hakken in een boom, eentje is begonnen aan de toiletten.

Woensdag 13 mei Al vroeg wakker door die spechten, we besluiten maar te gaan rijden. Het weer ziet er grimmig uit. We rijden rond half acht we willen in ieder geval Dawson Creek halen. Dit lukt gemakkelijk. De wegen zijn nog steeds recht en erg saai. Voor Dawson Creek wordt het eindelijk weer wat heuvelachtiger. Dawson Creek is een grote stad, vooral veel bos gerelateerde bedrijven, doen nog even boodschappen en rijden dan naar Fort St John, over de Alaska Highway. We rijden over een stuk “oude” Alaska Highway, over een prachtige houten brug, we stoppen om de stilte en om te genieten van het mooie landschap. Het gaat harder regenen, we besluiten maar weer door te rijden. Het gebied tussen Dawson Creek en Fort St. John is een druk agrarisch gebied. Na Fort St. John komen we in de bergen en wilderness. We zien erg veel herten langs de kant van de weg. Veel bos, besneeuwde bergen. Het blijft regenen en sneeuwen, Jan wil doorrijden naar Prince George, nog een heel eind, 400 km. Ik vind het prima, als we maar een camping vinden waar ik kan douchen. We stoppen bij Bijoux falls op 1/3 tussenChetwynd en Prince George, mooie watervallen. Vlak voor Bear Lake zien we een prachtige zwarte beer langs de kant van de weg. Stoppen en foto's maken natuurlijk. Na Bear Lake komen we in een enorme bui terecht, veel sneeuw, er is zelfs een auto in de slip geraakt en hangt met de achterkant over het ravijn. Eng hoor. Rond half zes komen we aan in Prince George waar we een camping vinden. Deze keer aan een drukke weg, maar wel met douches en flush toilets. Jan steekt de bbq aan de garnalen kan hij nog bakken, maar halverwege de zalm begint het enorm te regenen. De zalm maar in de magnetron dan. Toch wel lekker gegeten. Na het eten en de afwas, heerlijk douchen!! en niet te laat naar bed.

Donderdag 14 mei al vroeg op, vroeg op bed betekend vroeg wakker, prima geslapen,vannacht nog wat regen gehad, maar verder prima, we rijden om ongeveer half acht van de camping, richting Barkerville een historisch stadje vol met oude gebouwen, hier komen we rond 11 uur aan. De rit er naartoe is erg mooi, veel bos, water en sneeuw, de meren zijn nog bevroren. We lopen een uurtje of 2 rond in dit stadje en genieten van de leuk opgezette Chinese wijk, kerkjes en andere oude gebouwen, er lopen zelfs paarden rond, na een heerlijke hot en sour soup bij het chinese restaurant willen we vertrekken richting Likely en Horsefly. We kunnen de gravelroad niet vinden en rijden terug om de weg te vragen, we blijken hier niet langs te kunnen omdat er nog teveel sneeuw ligt op de berg. Het is hier ook nog erg koud en er valt zo nu en dan sneeuw. We rijden terug naar Quesenel en genieten nogmaals van de mooie vergezichten, onderweg zien we nog cariboo, 2 beren en erg veel herten. Genieten maar weer. We stoppen bij Lac La Hache waar we een camping aan het water vinden. Ligt wel aan een drukke weg maar is verder erg leuk. Weer bbq en met hamburgers en garnalen een heerlijke thaise salade en gepofte aardappel. Er vliegt nog een grote bold eagle rond boven het meer, die zo nu en dan met een visje komt aanvliegen. Er vliegen ook erg veel zwaluwen rond. Het weer is wat opgeknapt we hebben eindelijk zon, het is nog wel fris, maar daar kunnen we ons op kleden.

Vrijdag 15 mei, na een nacht heerlijk slapen om 6 uur wakker, maar opgestaan, douchen en ontbijten. Vertrekken we rond 7.30 richting Cache Creek, we doen boodschappen in 100 mile, we besluiten een rondje Canim Lake te doen. We zijn hier jaren geleden met Shirley Perrett geweest, zij had, heeft hier een huisje. De weg er naartoe is al de moeite waard, veel meren, bos, weinig dieren, zo nu en dan een hert en een marmot. We nemen de gravelroad terug richting 100 mile. Het heeft veel geregend en de weg is erg modderig, slipperig zelfs. Weer veel meren, Na 100 mile rijden we richting Cache Creek stoppen onderweg voor lunch en een foto, stoppen daarna bij de Hat Creek Ranch, een oude ranch die als museum is opgeknapt. Hierbij ook een indianen settlement. Door een echte indiaan wordt uitgelegd waar de verschillende tipies voor dienden, erg leuk allemaal. De rest hadden we snel gezien. We rijden rond half twee richting Lilloet. Zoals altijd een erg mooie rit veel bomen, marble blauwe meren. Sage brush en helaas erg veel aangevreten bomen door pine beatle. We rijden om ongeveerd 3 uur de camping op Fraser Canyon campground, vorig jaar hebben we hier ook gestaan, een erg rustige camping aan de Fraser rivier. Snel stromend water, kleine camping, weinig faciliteiten, maar erg stil en donker, je hoort hier alleen de wind en het stromende water, zo nu en dan een trein die aan de andere over voorbijkomt. We bbq en weer lekker, stoken een groot vuur tot het te koud wordt om nog buiten te zitten. Morgen richting Vancouver.

aangekomen

Het is nu 3.30 Nederlandse tijd, half negen Canadese tijd, het is een lange dag geweest, eerst in 3 uurtjes naar Dusseldorf, om 13.30 vliegen naar London, daar om 17.30 vertrokken naar Calgary. Een half leeg toestel dus lekker de ruimte. Van slapen komt niet veel, maar hangen gaat wel goed. We landen hier om half acht en staan om 8 uur al bij het hotel, een record. Geen lange rijen bij customs. Nog even eten, daarna een goede nacht draaien. Morgenochtend komen ze ons om 09.00 uur halen, kunnen we camper oppikken. Daarna snel richting Lee en Terri en onze andere motorvrienden.

Alleen

Het is voor Buck toch even wennen dat hij alleen is, de eerste dagen was het zoeken, boven, in de hal, buiten, in de kamer etc. De gewoontes moeten doorbroken worden. Buck mocht altijd het laatste restje uit de bak van Sjors, hij wacht nog steeds netjes in de keuken tot wij de bak van Sjors komen brengen, na een half uurtje kijkt hij om het hoekje van de deur, even de hal inspecteren en dan gaat hij wat onrustig op de bank liggen.
Het blokje om is ook nog een vreemde ervaring, we moesten de laatste weken steeds op Sjors wachten, Buck blijft nog regelmatig even wachten en achterom kijken. Wel kunnen we nu weer een heerlijk groot blok omlopen, nu het weer nog een beetje beter zodat we het ook droog kunnen lopen.
Overdag gaat het alleen zijn prima, 's nachts is hij niet zo blij alleen. Omdat hij nu zo zielig is mag hij boven slapen.

Dag Sjors

Geboren 1 dag voor onze Beau 30 oktober 1993. Opgegroeid bij Gerhard en José, eerst nog met Murphy, je grote vriend, ook kwam je vriendinnetje Naomi het cockerhuis nog vullen. Ook kon je het erg goed vinden met zoon Troy, een echt speelkameraadje. Met Syd had je wat meer moeite en Syd ook met jou, daarom hebben we destijds besloten dat je beter af was bij ons samen met Beau en Bill.
Je hebt het erg naar je zin gehad bij ons en wij erg genoten van jou. Binnen 2 maand moest je afscheid nemen van Beau en Bill nu bijna 3 jaar geleden en bleef je een poosje samen met ons. Buck kwam in je leven, niet je grootste vriend, maar samen konden jullie het beste vinden zolang er geen voer in de buurt was. Het laatste half jaar ben je wat gaan sukkelen, dat mag natuurlijk ook als je al bijna 15 jaar jong bent. Het lopen ging wat moeilijker en je ogen gingen ook steeds achteruit. Doof was je al veel langer, of het nu een beetje oost indisch was weet ik niet echt. De laaste weken kwam het regelmatig voor dat je helemaal niets meer zag, dit duurde meestal een paar uur en dan was het weer over, dit werd steeds erger, het schoonmaken van de ogen werd ook steeds meer een enorm gevecht.
Gistermiddag hebben we toch besloten om je te laten inslapen. Je zag niets meer, ik mocht je ogen niet meer schoonmaken. Heel rustig ben je ingeslapen gisteravond.
Dag beste jongen, doe de groeten aan Beau en Bill.

Sjors

Onze ouwe, het gaat al een tijdje op en af met het Sjorsje. Heeft problemen met zijn ogen, volgens de dierenarts dementie of een tumor. Soms ziet hij niets en heeft hij zijn ogen helemaal weggedraaid naar achteren. Zo ook gister, hij botst overal tegenaan en weet niet waar hij is. Staat de hele avond te piepen en wil niet afgaan. Gistermiddag liep hij zelfs zo het talud op naar de rondweg. Ik er als een idioot achteraan om het van het talud te plukken. daarna het riempje maar omgedaan. Hij vindt het niks met het riempje om, het duurt eeuwen voordat we een paar meter verder zijn, Buck weet heel goed gebruik te maken van een blinde hond aan een touwtje en eet elke keutel die hij tegenkomt. Gisteravond de beslissing genomen dat we Sjors maar moesten laten inslapen dat het zo niet langer kon. Wat schertst onze verbazing, vanochtend staan zijn ogen weer prima, het staartje kwispelend, honger als een paard. We wachten nu nog maar even. Volgende keer schrijven we het op een briefje en hopen dat hij niet kan lezen.

Vechten

Na een enorm drukke maand januari , had examen logistiek, dus veel leren, eindelijk weer eens tijd om het blogje bij te werken. Nog wat foto's van de laatste bobtailwandeling, was de camera kwijt, dacht dat ik hem ergens had laten liggen, na het uitmesten van de auto kwam de camera toch weer boven water. We hebben Buck inmiddels weer geschoren, vinden het heel erg, maar het moest wel. Buck is geen gemakkelijke kammer, we moeten hem echt vasthouden met z'n tweeen, anders lukt het niet, door mijn leren is de buckman een beetje vergeten en de klitten waren gewoon te erg. De Buckman is wel blij met z'n korte kapsel, ziet veel meer, zit weer achter de eenden en kraaien aan. Nadeel is dat hij de poep ook weer beter ziet liggen bleh! Ook ziet hij Sjors weer staan als het etenstijd is. Dit is afgelopen week uitgelopen op een vechtpartij, even niet opletten en het is weer zover. Gistermiddag laat nog maar met Sjors naar de DA geweest, kon niet meer lopen, voelde erg warm aan, voorpoot dik en opgezet. Na een kwartiertje, 70 euro lichter met pijnstillers en antibiotica weer naar huis. Sjors voelt zich alweer het heertje vandaag en hobbelt alweer het grote blok mee om, samen met Foppe, de buurt stabij waarvan het baasje een dagje weg is.